Առանց կատեգորիա

Մկո. Քաղաքականությունն իմ դաշտը չի, որ ես ներխուժեմ քաղաքականություն ու սկսեմ լուրջ խոսել

 

Mko-2

newmag.am-ը գրում է. Մկրտիչ Արզումանյանը շատ երկար ժամանակ հարցազրույց չէր տալիս: Նախ՝ որովհետև որպես շոու բիզնեսի հնաբնակ (նա այդտեղ է արդեն երկու տասնամյակ)՝ գիտի իր անձի չափաբաժինը` շատ «չկորել», բայց շատ էլ չծանրաբեռնել: Հետո էլ` որքա՞ն կարելի է պատասխանել «Ինչո՞ւ Դուք և Հայկոն բաժանվեցիք» կամ « «Կարգին հաղորդում»-ը կվերաբացվի՞» հարցերին: Այդ առումով, որքան հասկացա, Մկոն որոշել է. ունի «կարգին» անցյալ, որը պետք է նույն տեղում էլ թողնել: Այժմ կենտրոնացած է մի քանի նախագծերի վրա, որոնցից խոսեցինք միայն «Տնփեսա»-ի երկրորդ հեռուստասեզոնի մասին, որի նկարահանումներն արդեն սկսված են. «Նոր զարգացումները ուժի մեջ են մտել, երկու կերպար են ավելացել, նոր փեսացու է հայտնվել, որը Կորյունի ընկերոջ տղան է: Արդեն չորս սերիա նկարել ենք, հետաքրքիր է: Նկարածը նայելիս արդեն պատկերացում կազմում ես: Ընդհանուր՝ շատ լավ սկսել ենք, տա Աստված` այդպես էլ շարունակվի»:

Արտակ Ալեքսանյան – Կինոգետ ընկերներս ասում են, որ քո դերասանական էներգետիկայով նման ես Մհեր Մկրտչյանին` դրամատիկ կատակերգուի աուրայով, չնայած պրոֆեսիոնալ դերասանական կրթություն չունես: 20 տարի կատակերգության և հումորի ոլորտում ես: Ինչո՞ւ չես ուզում որևէ դրամատիկական դեր խաղալ:

Մկրտիչ Արզումանյան – Մեծ հաճույքով կխաղամ, կցանկանամ նաև դա զգալ: Հնարավոր է՝ այն ավելի հոգեհարազատ լինի, քան կատակերգությունը: Բայց ամեն ինչ ժամանակին է պետք անել և հետզհետե մատուցել: Հանդիսատեսն ինձ ընդունում է կատակերգական ժանրի մեջ, և այդ փոփոխությունը պետք է շատ նուրբ ու գրագետ արվի: Նման նախագծեր իրականացնելու մտքեր ունեմ, բայց ժամանակի հետ է կապված: Մտածել եմ մի քանի նախագծեր, որոնք ինձ համար շատ կարևոր են, և պետք է իրականացնեմ: Շատ հնարավոր է՝ դրամատիկական կերպարն ավելի հոգեհարազատ լինի, քան կատակերգուինը:

Ա. Ա. – Քչերը գիտեն, որ կադրից դուրս դու քո դինամիկայով ավելի լուրջ մարդ ես, ավելի «նստած» ես, այսինքն՝ «ծիծաղելու» դեմքերից չես…

Մ. Ա. – Սա իմ աշխատանքն է: Աշխատանքից դուրս բոլորս էլ հանգստանում ենք, ու անպայման չէ՝ շարունակենք նույն ոճով: Ես զուսպ բնավորություն ունեմ ու կարիք չունեմ անընդհատ մարդկանց ապացուցել, որ այս գործով եմ զբաղվում, անընդհատ հումոր անեմ, ապացուցեմ, որ ես հումորիստ եմ:

Ա. Ա. – Այդ փուլը հաղթահարե՞լ ես, թե՞ ի սկզբանե այդպես ես եղել:

Մ. Ա. – Ի սկզբանե այդպես եմ եղել: Երբ մարդիկ ինձ տեսնում են առաջին, երկրորդ, երրորդ անգամ և չեն ստանում այն, ինչ ակնկալում էին, զարմանում են: Երբ ինչ-որ տեղ խնջույքի եմ, որը հազվադեպ է լինում, ես հանգստանում եմ՝ առանց լարվելու, առանց ինձ ցույց տալու կամ կատակելու, որովհետև մտածում եմ, որ գտնվում եմ հարազատ մարդկանց միջավայրում: Բնականաբար, անծանոթ մարդիկ էլ են լինում, որոնք ինձնից անընդհատ ինչ-որ կատակներ են սպասում: Բայց կատակն աշխատանք է, որից դուրս ես փորձում եմ հանգստանալ:

Ա. Ա. – Մի անգամ ԱՄՆ-ում «Սթարբաքս»-ի հերթում կանգնած էի Ջերալդ Բատլերի հետ, որը նկարահանվել է «Երեք հարյուր սպարտացիներ» ֆիլմում: Հետաքրքիր էր ամերիկացիների վերաբերմունքը: Նրան բոլորը ճանաչեցին, բայց տեսնելով, որ մարդը կիսասպորտային է հագնված, ակնոցով, ընդհանուր առմամբ չնկատելու տվեցին: Եվ նա իր սուրճը գնեց ու հեռացավ: Իհարկե, կային չինացի զբոսաշրջիկներ, որոնք նկարում էին, բայց ընդհանուր առմամբ շատ զուսպ էր վերաբերմունքը: Մեզանում, երբ հայտնի մարդու են ճանաչում, երկու ռեակցիա է լինում: Կա՛մ հաճոյախոսություններ են շռայլում, կա՛մ, հակառակը, ուզում են ցույց տալ, որ ճանաչեցին, բայց «դու արժանի չես ուշադրության»: Դու քսան տարի է՝ ճանաչված ես: Քեզ հոգնեցնո՞ւմ է, նյարդայնացնո՞ւմ է այս բևեռային վերաբերմունքը, թե՞ սովորել ես դրան:

Մ. Ա. – Այդ «լավ կամ վատ» ճանաչելը, լուսանկարվելու խնդրանքը, ինքնագրերը, կարելի է ասել, ցուցիչ են, որ դու հասկանաս, թե դու որքան լավ ես քո գործն արել: Եթե դա չլինի, ուրեմն կամ վատ ես քո գործն անում, կամ մարդիկ քեզ համարում են պրոբլեմատիկ, չշփվող: Բայց մյուս կողմից՝ այդ ամենի համար մեծ էներգիա է պետք, որովհետև ոչ միշտ է տրամադրությունդ բարձր լինում: Մինչդեռ պետք է ժպտալ այդ պահին, որովհետև մարդը տեսել է քեզ, ուզում է՝ արտահայտի իր հույզերը, ուզում է ձեռքդ սեղմել:

Ա. Ա. – Երբ ժամանակակից մարդը սպառում է մեդիան, կամա թե ակամա հայտնվում է «լրատվական տագնապի» մեջ: Մարդուն անհանգստություն է տիրում, թե շուտով ամեն ինչ կործանվելու է: Այդ տագնապի զգացումը սուր է արտահայտվում հատկապես արվեստագետների վարքում: Ինչպե՞ս ես կառավարում քո տագնապները:

Մ. Ա. – Աշխատում եմ բացասական ինֆորմացիայով քիչ ծանրաբեռնել ինձ, բայց փորձում եմ գոնե ինչ-որ չափով տեղյակ լինել, թե ինչ է կատարվում: Բացասական ինֆորմացիայի շատ լինելը խանգարում է ապրելուն: Կան հաղորդումներ, որոնք արդեն սովորական են դարձրել մահը ներկայացնելը: Եվ դա անում են ամեն օր: Մահվան տեսարանը դարձել է սովորական, ամենօրյա: Բայց չէ՞ դա կարող են դիտել նաև երեխաները:
Ա. Ա. – Առավոտյան արթնանալուց հետո սովորաբար ի՞նչ ես անում:

Մ. Ա. – Առավոտյան կարդում եմ մինչև տնից դուրս գալը: Գրականություն եմ կարդում, գրքով եմ սիրում կարդալ: Շատ հաճախ՝ կարելի է ասել՝ ամեն շաբաթ, կարդում եմ «Մատյան ողբերգության» պոեմը, գոնե մի երկու գլուխ կարդում եմ, հետո անցնում եմ տարբեր պիեսների: Ես կարող եմ զուգահեռաբար հինգ գիրք կարդալ:
Ա. Ա. – Ինչո՞ւ հենց պիեսներ:

Մ. Ա. – Նախագծեր կան, որ հենց թատրոնի հետ են կապված, բայց կան գործեր, որ անպայման պետք է կարդալ. կարևոր չէ՝ կինոյում ես, թատրոնում, թե հաղորդում ես անում: Դա այն պարտադիր դրամատուրգիան է, որ պետք է յուրաքանչյուր մարդ, ով այդ ոլորտում ցանկանում է առաջ գնալ, կարդա և իմանա:

Ա. Ա. – Դու կարողացել ես քսան տարում նոնստոպ լինել հաջողակ: Ոչ այն պատճառով, որ բախտդ բերել է, այլ որովհետև ունեցել ես շարունակական կարիերա, և այն ընդհանուր առմամբ հարթ է եղել: Ապահովել ես որակ, որը մշտապես եղել է, չես նահանջել: Ինչո՞վ է դա պայմանավորված:

Մ. Ա. – Ամեն անգամ՝ բեմ դուրս գալուց առաջ կամ նկարահանումից առաջ, կա այն զգացումը, կարծես թե առաջին անգամն է: Բայց հենց սկսում ես, ինքնըստինքյան շարունակվում է: Յուրաքանչյուր նկարահանումի կամ շոուի լավ ավարտից հետո ես շնորհակալություն եմ հայտնում Աստծուն: Ես իմ հաջողությունները կապում եմ Աստծո հետ: Ես և իմ ընտանիքի անդամներն այդպես ենք վերաբերվում ամեն ինչին: Դու պետք է զգաս՝ որտեղ ես, որքան է քեզ պետք՝ շա՞տ, թե՞ քիչ:

Ա. Ա. – Մեծամիտ չես: Քսան տարի ճանաչված ես, արել ես ամենահիթային հաղորդումները, արել ես ամենաշատ վաճառված և կինոէկրանին ամենաերկար ցուցադրված գեղարվեստական ֆիլմը: Քո գործընկերները մեծամիտ են: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ դու նորմալ մնացիր:

Մ. Ա. – Գործընկերներիս մասին չեմ կարող ասել որևէ բան. ամեն մարդ կյանքն իր ձևով է ընկալում: Ես կարծում եմ, որ ինչի էլ հասել եմ, իրականում քիչ է: Եղավ ինչ-որ նվաճում՝ շատ լավ է: Անցանք առաջ:

Ա. Ա. – Հայրության ինստիտուտը փոխվել է: Հիմա մենք ապրում ենք հայրիկների դարաշրջանում, որ հագնում են ջինսեր ու կեդեր: Ինչպիսի՞ հայր ես դու. ճիշտ այն տեսակի՞ց, ինչպիսին ժամանակին հայրդ էր:

Մ. Ա. – Ժամանակաշրջանը շատ մեծ կապ ունի: Բայց այն հիմնական բաները, որ հայրս տվել է ինձ, պահպանվել են:

Ա. Ա. – Ծնողներիդ հե՞տ ես ապրում:

Մ. Ա. – Ո՛չ, ծնողներս Գյումրիում են, մենք՝ Երևանում:

Ա. Ա. – Խի՞ստ ես երեխաներիդ հետ:

Մ. Ա. – Ո՛չ, փորձում եմ խոսել երեխաներիս հետ: Ժամանակ առ ժամանակ նյարդերս չեն հերիքում, բղավում եմ, բայց հեշտ չեմ «մարսում», նեղվում եմ, հետո փորձում եմ հարթել ու ասել, որ դու սխալ էիր: Աղջիկս տասներկու տարեկան է, տղաս՝ վեց:

Ա. Ա. – Դու սովորաբար ստո՞ւմ ես քո երեխաներին, եթե չես ցանկանում, որ նրանք ինչ-որ բան իմանան, թե՞ մայրիկին ես թողնում այդ գործը: Ինչպե՞ս են հարաբերությունները երեխաների հետ:

Մ. Ա. – Շատ բարդ հարց է: Բնականաբար, ամենակարևորն աղջկա ու մոր, տղայի դեպքում՝ հոր հետ շփումն է: Ես էլ, կինս էլ ուշադիր ենք, որ ամեն ինչ ճիշտ լինի: Ինտերնետի ու ինֆորմացիայի դարաշրջանում պետք է այնպես անես, որ երեխան ճիշտ ու մաքուր դաստիարակվի:
Ա. Ա. – Դու քո երեխաներին ի՞նչ ես տվել, որից զրկված ես եղել:

Մ. Ա. – Զրկված եմ եղել շատ բաներից: Իմ ծնողները չեն կարողացել ինձ տալ այն ամենը, ինչի մասին երազել եմ: Ես հիմա աշխատում եմ ապահովել երեխաներիս: Ես ու կինս սիրում ենք երկուսով ճանապարհորդել, բայց նրանց էլ ենք երբեմն տանում. դա զարգացնում է աշխարհայացքը, հանգստացնում է, նոր ուժերով ես վերադառնում աշխատանքի:

Ա. Ա. – Գյումրիի ու Երևանի ամենամեծ տարբերությունը ո՞րն է:

Մ. Ա. – Գյումրին շատ լավ քաղաք է, շատ ջերմ, շատ հյուրասեր, բայց, ցավոք սրտի, հեռու է մնում երկրում կատարվող զարգացումներից: Իրոք, աչքից հեռու է, շատ ճիշտ է ասված, քանի որ այնտեղ կատարվում են այնպիսի բաներ, որ միջնադարում են կատարվել: Շատ ցավալի է: Մյուս կողմից էլ՝ Գյումրին բացառիկ մշակութային քաղաք է, որտեղ, չնայած դժվարություններին, ստեղծվում է մշակույթ: Ու երբեմն զարմանում ես, թե ինչպես:

Ա. Ա. – Անընդհատ խոսվում է Հայկոյի քաղաքացիական ակտիվության և քո քաղաքացիական պասիվության մասին: Այդ առումով կարծիքները երկու խմբի են բաժանված: Մի մասն ասում է, որ չի բացառվում, որ Մկոն շատ ավելի խորն է ամեն ինչ ընկալում, բայց չի ուզում մակերեսային բան ասել: Երկրորդ խումբն այն կարծիքին է, որ Մկոն, այնուամենայնիվ, զգուշավոր է, և ամենաապահով վայրը պրոֆեսիոնալ հարթությունն է:

Մ. Ա. – Ես աշխատում եմ բոլորի համար: Իմ հիմնական աշխատանքը պետք է լինի այն, որ իմ մեսիջները ես հասցնեմ մարդկանց: Այսինքն՝ քաղաքականությունն իմ դաշտը չի, որ ես ներխուժեմ քաղաքականություն ու սկսեմ լուրջ խոսել:

Ա. Ա. – Բայց ոչ ոք չի խանգարում «Ֆեյսբուք»-ում ստատուս գրել:

Մ. Ա. – Այո՛, բայց չեմ սիրում դրանով զբաղվել, որովհետև խնդիրը ստատուս գրելով չի լուծվում: Ես չեմ կարող պարզապես արտահայտվել՝ հանուն արտահատյվելու: Եթե ես արտահայտվեմ, ուրեմն կմիանամ, ուրեմն մինչև վերջ կգնամ, բայց մինչև այդ պետք է իմանամ՝ ում կողքն եմ կանգնելու, հարգեմ այդ մարդուն, որ գնամ մինչև վերջ: Ես չեմ կարող միանալ մի պայքարի, բայց կեսից գնալ տուն կամ նկարահանման: Քաղաքացիական շարժումը առաջին հայացքից է միայն հոբբի թվում: Իրականում դա շատ լուրջ գործ է: Իսկ ես զբաղված եմ. ունեմ շատ անելիք ու հենց դրա միջոցով եմ ինքնարտահայտվում. սա ավելի ազնիվ է ու ավելի պրոֆեսիոնալ: Նայում ես «Ֆեյսբուք»-ին՝ հասկանում ես, որ իրականում կան այնքա՜ն կարևոր ու հրատապ խնդիրներ, որոնք լուծում են պահանջում, որոնք ավելի ցավոտ են մարդկանց համար: Դրանց մասին սոցցանցերում նույնիսկ չգիտեն էլ: Շատ լավ գիտեմ նրանց, ովքեր գրում են, գիտեմ այդ մարդկանց իրական նպատակները:

Ա. Ա. – Մի խոսքով` ֆեյսբուքյան ակտիվությունը քեզ համար չէ:

Մ. Ա. – Ո՛չ: Ես շատ մարդկանց կողքին եղել եմ ու հիմա էլ աջակցում եմ, բայց դրա մասին խոսելն իմ բնավորության մեջ չէ, դա բարոյական չեմ համարում: Ես դա անում եմ իմ սրտի, հոգու համար:

Ա. Ա. – Դու ամենաշատ քննարկվող մարդկանցից մեկն ես, ու պարզ է, որ «Ֆեյսբուք»-ում գրում են և՛ լավը, և՛ վատը: Սովորաբար ի՞նչ ես անում. արհամարհո՞ւմ ես, չե՞ս պատասխանում, թե՞ արձագանքում ես:

Մ. Ա. – Ինձ թվում է՝ «Ֆեյսբուք»-ը կքանդի աշխարհը, որովհետև մարդ, որը հնարավորություն չի ունեցել ինքնարտահայտվելու, հիմա կարող է արտահայտվել, գրել, վիրավորել, քննադատել: Մեկ էլ տեսնում ես մի անհեթեթ հարցի տակ մի քանի 100 մեկնաբանություն և հասկանում ես, որ և՛ հարցն է հիմարություն, և՛ արձագանքողներն են տարօրինակ:

Ա. Ա. – Երբ տեսնում ես, որ մեկը գրել է. «Տո՛, լավ, էս ո՞վ էր Մկոն, որ մի հատ էլ իրանից բան ա ներկայացնում», ինչպե՞ս ես արձագանքում սրան:

Մ. Ա. – Այդ հեղինակները հիմնական «ֆեյքերն» են: Դրանք ստվերներ են, իսկ դու չես կարող պայքարել ստվերի դեմ. Չգիտես՝ ով է ու ինչ նպատակ ունի: Ես աշխատում եմ անտեսել: Եթե ամեն մեկին պատասխանեմ և մտնեմ դրա մեջ, տնից դուրս չեմ գա, ամբողջ օրը դրա վրա կծախսեմ: Հետո էլ արդեն անառողջ զբաղմունքի կվերածվի: Շատ կարևոր է, որ հստակ գիտենաս, թե ինչ ես ուզում, համոզված լինես նրանում՝ ինչ որ արել ես, ճիշտ է, և քո սիրտն ասում է, որ ճիշտ է. գնա՛ առաջ, վե՛րջ: Թե չէ երբ «Ֆեյսբուք»-ը չկար, ո՞նց էինք անում:

Շարունակությունն այստեղ:


Կիսվիր ընկերներիդ հետ


Загрузка...

Հեղինակի մասին

hing.am

hing.am