Նախընտրական թիրախի վտանգավոր սահմանը

0

Պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանը հայտարարել է, որ ինքը չի վախենում իր պաշտոնավարման հետ կապված բացահայտումների եւ քրեական գործերի հարուցման վտանգից, որի առկայության վերաբերյալ տարբեր հրապարակումներ են լինում մամուլում: Ըստ այդ հրապարակումների, իշխանությունն այդ միջոցով կփորձի ճնշում բանեցնել խորհրդարանի ընտրությանն ընդդիմության կարգավիճակով հանդես եկող նախկին նախարարի վրա:
Սեյրան Օհանյանը հայտարարել է, որ իր պաշտոնավարման ընթացքում հենց ինքն է պայքար մղել կոռուպցիոն ռիսկերի դեմ, ինքն է տարբեր կառույցների եւ մեխանիզմների, այդ թվում քաղաքացիական վերահսկողության միջոցով փորձել պայքարել այդ արատավոր երեւույթների դեմ եւ այդ առումով իր պաշտոնում պետությանը ծառայել է արդար:
Սեյրան Օհանյանի դեմ հնարավոր այդօրինակ ճնշում-հետապնդումների մասին խոսակցություններն ավելի աշխուժացան փետրվարի 20-ին պաշտպանության նախարարությունում Սերժ Սարգսյանի ելույթից հետո, երբ նա բանակի հրամկազմի առաջ հայտարարեց, թե խստորեն կպատժի բանակը միջկուսակական քննարկումների մեջ ներքաշելու փորձ անողներին: Դա ընկալվեց իբրեւ հենց Սեյրան Օհանյանի համակիրներին զսպելու եւ զգուշացնելու քայլ:
Ւր հերթին, Սեյրան Օհանյանն էլ հայտարարելով, թե առաջին հերթին հենց ինքն է տարիներ շարունակ տարբեր մեխանիզմներով պայքարել կոռուպցիոն երեւույթների դեմ, փաստացի ակնարկում է, որ այդ առումով չի կարող լինել խոցելի, հետեւաբար հեռանկար չունի իրեն այդ ճանապահով ճնշելու կամ հետապնդելու փորձը:
Այն, որ Սեյրան Օհանյանը քաղաքականության մեջ լինելու էր ներքաղաքական ուշադրության կենտրոնում, անկասկած էր: Դրա պատճառները մի քանիսն են, որոնց մի մասը մակերեւույթին, իսկ մյուս մասը՝ խորքում: Մակերեւույթին է այն, որ իշխանությունից ընդդիմություն է անցնում պաշտպանության նախարարը, որը տարիներ շարունակ եղել է իշխանության ռազմա-քաղաքական առանցքային դերակատարներից մեկը: Նույն գործոնը խորքում է, սակայն հասարակական-քաղաքական միջավայրում առանցքային ուշադրություն գրավողը հենց մակերեւույթին գտնվող, առերեւույթ դրսեւորում ունեցող հանգամանքն է, քանի որ այն իր բնույթով առավել ինտրիգային է:
Իսկ Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքում գերական, թելադրողը հենց այդ ինտրիգներն են: Սեյրան Օհանյանն այդ իմաստով հայտնվել է նախընտրական ինտրիգների հանգույցում, այդպիսով գործնականում բոլորի՝ թե իշխանության, թե ընդդիմության մյուս ուժերի համար վերածվելով «թիրախի» եւ դրանով իսկ քաղաքական սնուցման աղբյուրի՝ միաժամանակ:
Այդ իրավիճակում, ռիսկերը գեներացվում են այլեւս ինքնաբերաբար, անկախ որեւէ մրցակից սուբյեկտի մտադրությունից, ցանկությունից թե շարժառիթից:
Մինչդեռ, առերեւույթ ուշադրության արժանացող գործոնի խորքային ասպեկտը իրավիճակը հագեցնում է այլ տրամաբանությամբ, հակառակ կողմով, որն առայժմ արժանանում է բավական քիչ ուշադրության:
Սեյրան Օհանյանի՝ իշխանության մեջ տարիներ շարունակ ռազմա-քաղաքական առանցքային դերակատար լինելու հանգամանքը, անկախ այդ իշխանության հանրային լեգիտիմության աստիճանից, որակներից, բնույթից, ձեւավորման եւ կենսագործունեության մեխանիզմների տրամաբանությունից, իր մեջ պարունակում է նաեւ հենասյուներ, որոնք անխուսափելիորեն առնչվում են պետական խնդիրներին, պետական անվտանգությանը:
Գործնականում հենց այդ հենասյուների վրա է պահվել Հայաստանի ինքնիշխանությունը եւ անվտանգությունն անցնող երեք-չորս տարիներին, որի ընթացքում Հայաստանն անցավ մի շարք բուռն, նաեւ թեժ, ընդհուպ ողբերգական փուլերով եւ դրվագներով:
Սեյրան Օհանյանի հանդեպ կենտրոնացված ուշադրության պատճառի խորքային այդ շարժառիթը նկատելի ու արձանագրելի է Հայաստանի ներքաղաքական անցուդարձով եւ իշխանության ու քաղաքական կյանքի համակարգային վերադասավորումներով հետաքրքրվող չափազանց փոքրաթիվ սուբյեկտների համար:
Բայց, մակերեւույթի համընդհանուր թիրախում, որոշակի սահմանից այն կողմ հայտնվում է արդեն ոչ այնքան Սեյրան Օհանյանը, որքան հենց այն հենասյուները, որոնց վրա վերջին երեք-չորս տարիներին պահվել է Հայաստանի ինքնիշխանությունն ու անվտանգությունը, դրա շնորհիվ խուսափելով անդառնալի կորուստներից:
Նախընտրական գործընթացն ընդհուպ մոտեցել է այդ վտանգավոր սահմանին, որից այն կողմ թիրախը այլեւս չի կարող լինել որեւէ անձ՝ թիրախ դառնում է պետական անվտանգությունն ու դրա ռազմա-քաղաքական հենքը: Պետության անվտանգությանն առնչվող բազմաթիվ խնդրահարույց երեւույթների համար հանրության առաջ պատասխանատվությունն առանցքային գործոն է բոլոր հանրային սուբյեկտների համար, բայց ինտրիգներ սնուցող շարժառիթները ոչ թե բերում են այդ խնդիրների լուծման, այլ ընդամենը հանգեցնում են դրանց շահարկմանը, ինչը բացի էրոզիան խորացնելուց, չի բերի ոչնչի:
Ինչ որ իմաստով բնական է նաեւ, որ այդ սահմանը նկատելի չէ ներքաղաքական եւ նախընտրական գործընթացում ներգրավված մեծամասնության համար:
Բայց այդ սահմանը պետք է նկատելի լինի այն սուբյեկտների համար, որոնք այդուհանդերձ կրել են երեք-չորս տարիների ընթացքում տեղի ունեցած անցուդարձի թե բացթողումների եւ խոշոր վրիպումների, թե ձեռքբերումների եւ լուծված խնդիրների համար պատասխանատվությունը, որի հանրագումարում Հայաստանն այդուհանդերձ կարողացել է հաղթահարել խոշոր վտանգներ:
Սերժ Սարգսյանն ու Սեյրան Օհանյանը այդ սուբյեկտներն են, եւ կասկած չկա, որ անկախ ամեն ինչից երկուստեք գիտակցում են պատասխանատվությունը, անգամ նախընտրական տարբեր դիրքերում հայտնվելու պարագայում:
Տվյալ իրավիճակում պարզապես պահանջվում է սահմանի հստակ պահպանում, ինչպես կպահպանվի պետական սահմանը: Որովհետեւ գործընթացն ընդհուպ մոտեցել է այն «կարմիր գծին», որտեղ անձի փոխարեն իրականում թիրախավորվում է այլեւս պետական անվտանգությունը եւ դրա մի ամբողջ ռազմա-քաղաքական կարեւոր ժամանակահատված: Անթույլատրելի է այն վերածել նախընտրական տեսարանների թատերաբեմի, քանի որ այդ ժամանակահատվածը ծավալվել է իրական մարտադաշտերում:

 



Загрузка...

Hing.am is Stephen Fry proof thanks to caching by WP Super Cache