Սեյրան Օհանյանի տարօրինակ հայտարարությունը

0

 

ohanyan

Հայաստանի պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը, անդրադառնալով 800 հեկտար տարածքի վերաբերյալ քննարկումներին, ասել է.

«Ինչպես մենք չենք մոռանում մեր բոլոր պատմական տարածքները, այդպես էլ այդ տարածքները չենք կարող մոռանալ և դրա համար էլ ստեղծում ենք այնպիսի դիրքային պաշտպանություն, որի վերահսկողությունը՝ ազդեցության առումով, նախաձեռնության առումով, կրակային խոցման առումով, Պաշտպանության բանակի անձնակազմի ներքո լինի»:

Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունը կորցրած 800 հեկտար «անկարեւոր» տարածքի մասին բուռն արձագանք է ստացել հանրության շրջանում: Այս խնդիրն ի վերջո պետք է բարձրանար, որքան էլ փորձ է արվում բանակի, զինվորների մասին հերոսական պատմություններով, «միջազգային հանրության», «բանակցային գործընթացի» հանդեպ վախ ներշնչելով մոռացության տալ այն: Պարզ է դարձել, որ այդ տարածքները թողնվել են Ադրբեջանի վերահսկողության տակ «զինադադարի» մասին Ռուսաստանի, Ադրբեջանի ու Հայաստանի պայմանավորվածության արդյունքում, որտեղ Արցախը չի եղել: Դա տեղի է ունեցել նաեւ քաղաքական դասի մեծամասնության «համախմբման» արդյունքում:

Թե ինչ է ստացել դրա դիմաց Հայաստանը՝ այս հարցի պատասխանը չկա եւ չի էլ կարող լինել՝ տարածքը նախ ոչ մի բանի հետ չեն փոխում, եւ երկրորդ՝ այսպիսի քաղաքական դասի պարագայում պետք է ենթադրել, որ ոչինչ: Հայաստանի քաղաքական դասը վաղուց ծրագրավորված է այս «գաղափարով»:

Սեյրան Օհանյանն ինքն էլ է ձայնակցել տարածքների անկարեւորության մասին այս արշավին, թեեւ որպես ՀՀ պաշտպանության նախարար՝ դրա իրավունքը չուներ: Եվ մայիսի 23-ի հայտարարության մեջ նա գուցե փորձում է շտկել վիճակը, բայց առաջանում են նորանոր հարցեր:

Ի՞նչ է նշանակում «մենք չենք մոռանում մեր պատմական տարածքները»: Այդ 800 հեկտարն արդեն պատմական տարա՞ծք է: Ինչպես ասենք Արեւմտյան Հայաստանը: Գուցե արդեն ժամանա՞կն է Հայաստանում բացել օրինակ Թալիշ ռեստորան, Ջրաբերդ առողջարանային համալիր եւ այլն:

Ի՞նչ է նշանակում Սեյրան Օհանյանի այն խոսքը, թե այդ տարածքները գտնվում են ՊԲ կրակային խոցման շրջագծում: Այդ տրամաբանությամբ, կարելի է հեռահար հրետանի տեղադրել Թուրքիայի հետ սահմանին եւ ասել, որ Արեւմտյան Հայաստանի տարածքի մի մասը գտնվում է մեր բանակի խոցման շրջագծում, վերահսկողության տակ:

«Պատմական տարածք» հասկացությունը իրականության մեջ սոսկ հոգու մխիթարանք է, արդարացում, անգործության ու անպատասխանատվության վկայություն: Պատմությունը դաժան բան է, ժողովուրդների պայքարն ու մրցակցությունը՝ անդադար գործընթաց: Տարածքը բնակեցնելը, պահելը տվյալ երկրի ու ժողովրդի կենսունակության, մրցակցայնության վկայությունն է՝ դրանից բխող հետեւանքներով:

Հայկական քաղաքական դասը սովորություն ունի «համարժեք» երեւալու միջազգային նորմերին ու իրավունքին, խնամքով մոռացության տալով այն հանգամանքը, թե ինչպես է ձեռք բերվում այդ իրավունքը:

Հայաստանի պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը, անդրադառնալով 800 հեկտար տարածքի վերաբերյալ քննարկումներին, ասել է.

«Ինչպես մենք չենք մոռանում մեր բոլոր պատմական տարածքները, այդպես էլ այդ տարածքները չենք կարող մոռանալ և դրա համար էլ ստեղծում ենք այնպիսի դիրքային պաշտպանություն, որի վերահսկողությունը՝ ազդեցության առումով, նախաձեռնության առումով, կրակային խոցման առումով, Պաշտպանության բանակի անձնակազմի ներքո լինի»:

Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունը կորցրած 800 հեկտար «անկարեւոր» տարածքի մասին բուռն արձագանք է ստացել հանրության շրջանում: Այս խնդիրն ի վերջո պետք է բարձրանար, որքան էլ փորձ է արվում բանակի, զինվորների մասին հերոսական պատմություններով, «միջազգային հանրության», «բանակցային գործընթացի» հանդեպ վախ ներշնչելով մոռացության տալ այն: Պարզ է դարձել, որ այդ տարածքները թողնվել են Ադրբեջանի վերահսկողության տակ «զինադադարի» մասին Ռուսաստանի, Ադրբեջանի ու Հայաստանի պայմանավորվածության արդյունքում, որտեղ Արցախը չի եղել: Դա տեղի է ունեցել նաեւ քաղաքական դասի մեծամասնության «համախմբման» արդյունքում:

Թե ինչ է ստացել դրա դիմաց Հայաստանը՝ այս հարցի պատասխանը չկա եւ չի էլ կարող լինել՝ տարածքը նախ ոչ մի բանի հետ չեն փոխում, եւ երկրորդ՝ այսպիսի քաղաքական դասի պարագայում պետք է ենթադրել, որ ոչինչ: Հայաստանի քաղաքական դասը վաղուց ծրագրավորված է այս «գաղափարով»:

Սեյրան Օհանյանն ինքն էլ է ձայնակցել տարածքների անկարեւորության մասին այս արշավին, թեեւ որպես ՀՀ պաշտպանության նախարար՝ դրա իրավունքը չուներ: Եվ մայիսի 23-ի հայտարարության մեջ նա գուցե փորձում է շտկել վիճակը, բայց առաջանում են նորանոր հարցեր:

Ի՞նչ է նշանակում «մենք չենք մոռանում մեր պատմական տարածքները»: Այդ 800 հեկտարն արդեն պատմական տարա՞ծք է: Ինչպես ասենք Արեւմտյան Հայաստանը: Գուցե արդեն ժամանա՞կն է Հայաստանում բացել օրինակ Թալիշ ռեստորան, Ջրաբերդ առողջարանային համալիր եւ այլն:

Ի՞նչ է նշանակում Սեյրան Օհանյանի այն խոսքը, թե այդ տարածքները գտնվում են ՊԲ կրակային խոցման շրջագծում: Այդ տրամաբանությամբ, կարելի է հեռահար հրետանի տեղադրել Թուրքիայի հետ սահմանին եւ ասել, որ Արեւմտյան Հայաստանի տարածքի մի մասը գտնվում է մեր բանակի խոցման շրջագծում, վերահսկողության տակ:

«Պատմական տարածք» հասկացությունը իրականության մեջ սոսկ հոգու մխիթարանք է, արդարացում, անգործության ու անպատասխանատվության վկայություն: Պատմությունը դաժան բան է, ժողովուրդների պայքարն ու մրցակցությունը՝ անդադար գործընթաց: Տարածքը բնակեցնելը, պահելը տվյալ երկրի ու ժողովրդի կենսունակության, մրցակցայնության վկայությունն է՝ դրանից բխող հետեւանքներով:

Հայկական քաղաքական դասը սովորություն ունի «համարժեք» երեւալու միջազգային նորմերին ու իրավունքին, խնամքով մոռացության տալով այն հանգամանքը, թե ինչպես է ձեռք բերվում այդ իրավունքը:



Загрузка...